23 lutego 2019 AKTUALNOŚCI W MEDIACH PUBLICYSTYKA Redakcja
IMPREZY PUBLIKACJE LITERATURA MULTIMEDIA GALERIA
Lista artykułów
2008-05-31
Droga do prawdy
Publikacja Pt. „Droga do Prawdy” omawia pionierskie próby oddolnego wyjaśniania sprawy banderowskich zbrodni dokonanych na Polakach.
Starania podejmowane były przez grupę starszych ludzi, niegdyś żołnierzy i świadków wydarzeń - od pierwszej połowy lat 80-tych aż do 60 rocznicy ludobójstwa w 2003 roku. Poznajemy ich desperackie wysiłki w celu: dotarcia do opinii publicznej, obiektywnego zrozumienia, co tak naprawdę spowodowało tragedię przed kilkudziesięcioma laty, dlaczego panuje na ten temat zmowa milczenia, a historycy, politycy i publicyści wolą omijać temat z daleka. Znajdziemy tu wszelkie zwycięstwa i porażki, jakie się publicznie w tym czasie w odniesieniu do problemu wydarzyły.
Jeśli ktoś, kto przeczytał książkę „Tragiczne wydarzenia za Bugiem i Sanem” tytułem wprowadzenia w problem ludobójstwa oraz polsko-ukraińskich dyskusji historycznych - czuje niedosyt i ma ochotę poznać więcej faktów, (ale niekoniecznie chce zarzucać sobie biurko 10 tomami Trudnych pytań) „Droga do prawdy” powinna być następną pozycją, po którą sięgnie. W niej przeczytamy o politycznych kulisach współczesnych wydarzeń dotyczących upamiętnia zbrodnii OUN-UPA na Polakach. „Tragiczne wydarzenia...” były książeczką o rozmowach historyków polskich i ukraińskich. „Droga...” opowiada dodatkowo o politykach czy dziennikarzach. Jest ponadto rejestracją poszczególnych ważniejszych artykułów, które ukazywały się w prasie przez niemal 20-lat, zarówno manipulujących historią oraz zacierających prawdę, jak i tych będących próbą przebicia się z prawdą w prasie. Wspomniane teksty choć dawały nadzieję - nie stworzyły oczekiwanego wyłomu. W książce pojawiają się w kontekście pozytywnym i negatywnym liczne postacie, służące prawdzie historycznej, ale i takie, których działania spędzały przez wiele dni sen z powiek rodzinom ofiar OUN-UPA. Są tam też omówione wypowiedzi oraz działania osób, co do których autor ma stosunek ambiwalentny.

Wielkim plusem książki jest to, że jeśli problemem interesujemy się od kilku lat czy tym bardziej zainteresowaliśmy się ostatnio – czytając ją zyskujemy jakieś 20 lat doświadczeń, które zdobyli poszczególni ludzie próbując upamiętnić ofiary UPA i zrozumieć konfigurację polityczną, jaka im na to nie pozwoliła.

Dowiadujemy się o kontrowersyjnej postawie Związku Ukraińców w Polsce w stosunku do polsko-ukraińskich konferencji. Uwidoczniła się ona w momencie zajęcia twardego i wyraźnego stanowiska przeciwnego charakterowi polsko-ukraińskich seminariów, gdy tylko wspólna opinia dotycząca niektórych wątków historycznych przestała pasować do wizji propagowanej przez ZUwP. Związek najwyraźniej prezentując postawę taką, jakby posiadał jedyną i słuszną opinię, nie potrafił zrozumieć, że seminaria nie są negocjacjami między prawdą a fałszem, ale konfrontacją wiedzy i poglądów obu grup historyków (pełniących jednocześnie rolę swoistej historycznej ławy przysięgłych) w celu wspólnego dojścia do prawdy, bez względu na to, jaka ona jest. „Poczuliśmy przez chwilę, że w niektórych sprawach ZUwP jest gospodarzem w tym kraju, a nie my (co oczywiście było grubą przesadą).”

Książka informuje o błędach i zafałszowaniach zawartych w poszczególnych referatach, oprotestowanych zresztą natychmiast przez innych historyków. Są tam wymienione nawet najśmieszniejsze teorie, które jednakowoż wzburzały środowiska Polaków pochodzących z Kresów. Szczególnie dużą ilość humorystycznych poglądów na kwestie historyczne „produkował” profesor Wołodymyr Sehrijczuk. Czytelnik znający choć trochę historii może mieć spory ubaw. Tego nie znajdzie w skromnych objętościowo „Tragicznych wydarzeniach”. Po niektórych wystąpieniach historyków ukraińskich wątpliwości co do sensu seminariów mieli nawet w pewnych momentach sami organizatorzy. Udało się jednak to przezwyciężyć, a naukowcy z Ukrainy zgodzili się później z wieloma niewygodnymi dla nich osądami. Konkludując, organizowane seminaria stały się kamieniem milowym w badaniach nad relacjami polsko – ukraińskimi w okresie wojny i tuż po niej. Powinny także wpłynąć na politykę historyczną obu państw, gdyż przedstawiają odkryte fakty, niepodważalne przez rozsądnych historyków zarówno polskich, jak i ukraińskich. Recenzowana książka stanowi niezbędną pozycję w bibliotece każdego zainteresowanego tematem sporu wokół UPA, jego politycznych konotacji oraz współczesnych działań podejmowanych w celach upamiętniania bądź zaprzeczania bolesnym dla obu narodów faktom.

Aleksander Szycht

<< wstecz
Liczba odwiedzin: 626609
projekt i idea : Aleksander Szycht & przyjaciele; wykonanie i obsługa inTARnet.pl; kontakt z redakcją: (kliknij tutaj)