23 lutego 2019 AKTUALNOŚCI W MEDIACH PUBLICYSTYKA Redakcja
IMPREZY PUBLIKACJE LITERATURA MULTIMEDIA GALERIA
Lista artykułów
2008-04-20
Weterani Okręgu Wołyńskiego działają...
Informacja o działaniach Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w sprawie trzeciej zbrodni przeciwko narodowi polskiemu
Od początku istnienia naszego Związku, to jest od 1989 roku, w naszych szeregach znajduje się znaczna ilość akowców z południowo-wschodnich Okręgów Armii Krajowej: Wołyńskiego, Lwowskiego, Tarnopolskiego i Stanisławowskiego, a także z oddziałów działających na terenach południowo-wschodnich dzisiejszej Polski. Wszyscy znali doskonale sprawy związane ze zbrodniczością OUN i UPA. Większość z najbliższych im osób, a także dalszych krewnych, sąsiadów i przyjaciół spoczęła na zawsze w tamtej ziemi. Prawie każdy stracił swoje domy i cały dobytek rodzin. Wszyscy zetknęli się z okrucieństwem nacjonalistów ukraińskich i z ich patologiczną nienawiścią do nas - Polaków.
 W okresie władzy komunistów nie było możliwe zajmowanie się tymi wydarzeniami, na przykład spisywania tej oddalającej się powoli historii, lub zbierania dowodów. Wyjątek stanowiła Warszawa, która w czasie „cudu Solidarności” dokonała największego „uszczerbku w betonie” Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Właśnie w tym mieście wyjątkowo poważne prace dokumentacyjne jak na niezawodowych historyków - dotyczące eksterminacji, podjęli Wołyniacy.

W momencie gdy tylko powstał ŚZŻAK i można było zajmować się swobodnie tematem, odsłoniło się przed oczyma Kresowiaków - ku ich przerażeniu, coś z czego nie zdawali sobie dotąd sprawy. Okazało się mianowicie, że Polacy jako ogół właściwie niczego na temat tej zbrodni nie wiedzą. Ponadto, wkrótce mieliśmy zobaczyć, że mieszkańcy naszego kraju wcale nie kwapią się do poznania martyrologii Kresów południowo-wschodnich. Wyszło też szybko na jaw, że polskie władze wcale nie chcą, aby taką wiedzę posiedli. Rządzący nie mieli od początku najmniejszego zamiaru doprowadzić do wywabienia tej białej plamy. Kresowiacy stwierdzili, że główne instytucje nauki polskiej - Polska Akademia Nauk i polskie uniwersytety nie mają najmniejszego zamiaru zabrać się do badania ludobójstwa OUN-UPA, a co gorsze, szybko przekonali się, że polscy Ukraińcy, w tym czciciele sprawców zbrodni mają swobodniejszy niż oni dostęp do polskich mediów.

Z tym wszystkim Związek nasz nie potrafił sobie poradzić. Wówczas bowiem jego kontakty z polskimi elitami politycznymi były żadne. Nie istniały również w dyspozycji Związku nawet najbardziej znikome środki finansowe. Jedynym dochodem Związku na wszystkie cele były skromne składki członkowskie z naszych emerytur.

Wojna i okupacja przyniosły Polakom z Kresów południowo-wschodnich największe prześladowania i cierpienia. Tak jak cała Polska, doznali zbrodni z ręki obu okupantów, ale na dodatek prawie 100 tysięcy z nich, zostało zamordowanych przez własnych współobywateli narodowości ukraińskiej na dodatek często nawet sąsiadów. By ratować życie wielu z nich bez zwłoki i najmniejszej pomocy oraz transportu opuszczało swój dom w nieznane. Teraz przebudzenie się kresowych akowców, wśród odzyskanej upragnionej wolności było niestety skażone świadomością, że Polska wypiera się ich, chce zapomnieć o swych rodakach niewinnie i okrutnie pomordowanych.

Mimo tych bolesnych doznań, nie mogło być mowy wśród nich – starych żołnierzy o jakimś załamaniu czy chęci porzucenia pracy w kierunku doprowadzenia do zmiany tego nastawienia Polaków. Światowy Związek ma za sobą 19 lat pracy i sporo dokonań na tym polu.

Prosimy zainteresować się poniższym zestawieniem. Wylicza ono, co zostało dotąd wykonane i czym nasza organizacja się teraz zajmuje, a także to - czym będzie się zajmować w przyszłości.

Andrzej Żupański

Załącznik

Zrealizowane do dnia dzisiejszego i planowane na przyszłość
prace ŚZŻAKu w sprawie tragicznych wydarzeń za Bugiem i Sanem


A. Prace wykonane do dnia dzisiejszego:


1. Rok 1984 – początek wydawania kwartalnika pt. Biuletyn 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, o „wydarzeniach wołyńskich” – do dziś ukazało się 96 numerów

2.1990 rok - wydanie książki pod tytułem „Zbrodnie nacjonalistów ukraińskich na ludności Wołynia 1939 – 1947”. Była to pierwsza praca oparta na źródłach i określająca wysokość strat polskich na Wołyniu, na 50 tysięcy. Książka została zignorowana. Nie ukazała się żadna jej recenzja.

3.1995-1996 wydanie 4000 egzemplarzy książki Wiktora Poliszczuka „Gorzka Prawda” .Była to pierwsza praca wyczerpująco opisująca zbrodniczość OUN-UPA, napisana na dodatek przez Ukraińca. Twierdzenia w niej zawarte do dziś nie straciły na aktualności. Jednak polski świat nauki nie dostrzegł jej.

4. 1999 - wydanie książki pt. ”Eksterminacja ludności polskiej na Wołyniu”, autorstwa prof. W. Filara, rzetelnie udokumentowana.

5. 1996-2000 - organizacja wspólnie ze Związkiem Ukraińców w Polsce, zamiennie w Warszawie i w Łucku na Ukrainie, ośmiu trzydniowych seminariów historyków polskich i ukraińskich. Materiały wydane w ośmiu tomach serii „Polska-Ukraina: trudne pytania”, nie doczekały się dotąd recenzji, czy oceny.

6. 2000 - wydanie książki pt. „Przed akcją Wisła był Wołyń”. Udowadnia ona, zaprzeczany przez Związek Ukraińców w Polsce, związek przyczynowy miedzy rzezią na Wołyniu a akcją Wisła. Książka pokazuje, że bez przybycia na tą stronę Bugu i Sanu 11 sotni UPA, wykonawców rzezi, akcja nie maiłaby miejsca. W czasie kolejnych rocznic tej akcji argumenty zawarte w tej książce, nie były i nie są do dziś wykorzystywane przez historyków polskich biorących udział w obchodach.

7. Po nagłym wycofaniu się ZUwP ze współpracy, organizacja samodzielna IX i X seminarium (2001). Podajemy najważniejsze uzgodnienia uchwalone na IX seminarium.

Uzgodnienia historyków
polskich i ukraińskich na, seminarium nr IX
Seminarium IX, Warszawa, 6-10 listopada 2001, organizatorzy:


1.Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
2.Wołyński Państwowy Uniwersytet im. Łesi Ukrainki w Łucku

Uczestnicy: 19 historyków ukraińskich i 18 polskich

Tom 9, strona 402, dotyczy tematu:

Ogólny bilans strat ludności w wyniku polsko-ukraińskiego konfliktu narodowościowego w latach 1939-1947

Uzgodnienia:
W oparciu o polskie badania naukowe straty ludności polskiej w latach 1939-1945 z rąk ekstremistów ukraińskich mogły wynieść: na Wołyniu 50-60 tys. osób, na obszarach byłych województw: lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego około 20-25 tys. Dodatkowo, straty polskie poniesione w latach 1939-1947 na ziemiach południowo-wschodniej Polski w jej współczesnych granicach mogły zamknąć się liczbą 5-6 tysięcy ofiar.
W historiografii ukraińskiej brak dotąd podobnych, szczegółowych ustaleń strat polskich. Obecny stan badań ukraińskich nie pozwala także na dokładne sprecyzowanie strat ukraińskich w poszczególnych regionach. Według wstępnych szacunków z rąk polskich w latach 1939-1947, w tym także w czasie operacji „Wisła”, zginęły tysiące Ukraińców
8. 2002 - wydanie książki pt. „Zniszczone i zapomniane osiedla i kościoły na Wołyniu” – książka zawiera spis 1100 wsi i osiedli polskich na Wołyniu, których nie ma dziś na mapie Wołynia – z tego 48 zniszczyli Niemcy. Dlaczego znikneły? Gdzie się podziali mieszkańcy?
9. 2003 - poświęcenie z udziałem Marszałka Marka Borowskiego, na Skwerze Wołyńskim w Warszawie pomnika ku czci pomordowanym na Wołyniu Polakom
10. 1997-2006 wydanie 10 tomów pt. „Polska-Ukraina: trudne pytania” zawierających pełne materiały jedenastu seminariów. Każdy tom wydano w tysiącu egzemplarzy, został rozesłany gratis do 400 osób z elit, interesujących się stosunkami z Ukrainą. Wszystkie tomy ukazały się dzięki subsydiom Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Wydano też 6 tomów w języku ukraińskim, które rozesłano na Ukrainę. Na większą ilość tomów odmówiono nam subsydiów

Podajemy najważniejsze uzgodnienie historyków obu krajów zamieszczone w 10-tym tomie

Seminarium XI, Warszawa, 26-28 kwiecień 2005, organizatorzy:
1.Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
2.Instytut Pamięci Narodowej
3.Wołyński Uniwersytet Państwowy im. Łesi Ukrainki w Łucku

Uczestnicy: 20 historyków ukraińskich i 18 polskich

Tom 10, strona 359, dotyczy tematu:

Kwestia polska w świetle założeń ideologicznych i programowych OUN-B i innych ukraińskich sił politycznych w latach II wojny światowej

Uzgodnienia:


4. Pragnąc kontynuować walkę o niepodległe zjednoczone państwo ukraińskie, opierając się na sympatiach społeczeństwa ukraińskiego, OUN-B w 1943 roku rozpoczęła przy pomocy UPA realizację programu „rewolucji narodowej” na Wołyniu i w Galicji Wschodniej.

5. Na przełomie 1942-1943 r. kierownictwo OUN-B podjeło decyzję o usunięciu ludności polskiej ze wspomnianych terenów.
Zdaniem historyków polskich na Wołyniu zamiarem OUN-B była likwidacja wszystkich Polaków, a w Galicji Wschodniej ich wypędzenie pod groźbą śmierci (choć w trakcie wielu akcji ginęła cała ludność danej miejscowości). Antypolska akcja OUN-B i UPA doprowadziła do masowych ofiar wśród polskiej ludności cywilnej.
Zdaniem historyków ukraińskich OUN-B i UPA zamierzały usunąć ludność polską za Bug i San, w celu niedopuszczenia do utworzenia tzw. trzeciego frontu i zabezpieczenia sobie w ten sposób zaplecza w walce z władzą sowiecką. Zgadzają się, że antypolska akcja OUN-B i UPA doprowadziła do masowych ofiar wśród polskiej ludności cywilnej, ale przypominają też o akcjach przeciwko Ukraińcom ze strony polskiego podziemia.

11. 2005 – podjęto próby rozmów ze Związkiem Ukraińców w Polsce w sprawie konfliktu polsko-ukraińskiego w czasie wojny. Propozycja została odrzucona. ZUwP ani myśli potępić tą zbrodnię swych rodaków.

12. 2005 i 2006 organizacja wspólnie z Instytutem Pamięci Narodowej i Uniwersytetem Mikołaja Kopernika, XI i XII seminarium

13. 2006 - wydanie książki pt. ”Droga do prawdy o wydarzeniach na Wołyniu”, opisującej przeszkody i powodzenia spotykające organizatorów seminariów

14. W latach 2002-2007 tworzenie na terenie całego kraju klubów historycznych mających na celu rozpowszechnianie wiedzy o wydarzeniach związanych z walką o niepodległość, w tym również o tragicznych wydarzeniach na Kresach południowo-wschodnich.

15 Przez cały okres istnienia naszego Związku, nadawano z jego inicjatywy szkołom wszystkich stopni, imiona związane z Armią Krajową i jej dowódcami. Szkoły otrzymują od Związku materiały historyczne, w tym także o wydarzeniach na Kresach południowych RP. Jest tych szkół obecnie prawie pięćset.

16. 2007 - wydanie książki pt. „Tragiczne wydarzenia za Bugiem i Sanem przed ponad sześćdziesięciu laty” będącej przewodnikiem po dziesięciu tomach „Polska-Ukraina: trudne pytania”. 1000 egzemplarzy rozesłano wśród VIPów, z nadzieją, że zechcą się oni zapoznać z werdyktem wspólnych prac historyków obu krajów.

Grudzień 2007 - utworzenie witryny w internecie www.wolgal.pl poświęconej upowszechnianiu wiedzy o wynikach wspólnych prac historyków polskich i ukraińskich

B. Prace prowadzone aktualnie

1.Przygotowanie do wydania wersji angielskiej książki pt. „Tragiczne wydarzenia za Bugiem i Sanem....”
2.Prowadzenie dalej witryny www.wolgal.pl w języku polskim.

Witryna zajmuje się:
-kultywowaniem pamięci Polaków pomordowanych na Kresach
-popularyzowaniem historii Polski i martyrologii Polaków oraz obywateli polskich w czasie II wojny światowej, w oparciu o wyniki badań historyków polskich i ukraińskich
-obalaniem stereotypów: „polski pan”, „Ukrainiec - rezun”
-budowaniem trwałych podwalin pod przyjaźń polsko-ukraińską
-uniemożliwianiem wykorzystywania wydarzeń z przeszłości do psucia wzajemnych stosunków obu narodów wraz z jednoczesnym zwalczaniem polityki fałszowania i przemilczania historii
-przeciwstawianiem się radykalnym ruchom o podłożu totalitarnym powodującym konflikty między obu narodami

3.Współdziałanie w pracach prowadzonych przez Kancelarię Prezydenta i Instytut Pamięci Narodowej, związanych z 65. rocznicą eksterminacji ludności polskiej na Kresach II RP. Chodzi o konferencję przeglądową 20 czerwca oraz uroczystości na Skwerze Wołyńskim 11 lipca, w których ma uczestniczyć Prezydent RP. Będziemy też wspierać Społeczny komitet obchodów 65. rocznicy ludobójstwa na Kresach powołany przez Radę Naczelną Polskiego Stronnictwa Ludowego, pod przewodnictwem Marszałka Jarosława Kalinowskiego.
4.Będziemy zabiegać, aby jak najrychlej została wydana nowa książka dr. Lucyny Kulińskiej pt. „Działalność terrorystyczna i sabotażowa nacjonalistycznych organizacji ukraińskich w Polsce w latach 1922-1939”

Jestem zdania, że ta praca usunie lukę w historiografii polskiej, w której brak prawie zupełnie opracowań dotyczących rozmiaru działalności przeciwpolskiej UWO i OUN w okresie międzywojennym i jej skutków.

C. Prace planowane

1.Najważniejszym zadaniem jest możliwie szerokie rozgłaszanie stanowiska naszego Związku, że rozmiar i sprawcy zbrodni dokonanej na Kresach zostały przez historyków polskich i ukraińskich jednoznacznie ustalone, ale żyjące pokolenia Ukraińców i Władze Ukrainy nie mają z tą zbrodnią żadnego związku i za nią nie odpowiadają. Konieczne jest jednak potępienie zbrodni i jej wykonawców. To stanowisko zamierzamy w każdym stosownym czasie i miejscu podkreślać (szczególnie w witrynie). Pożądane dalsze zbliżenie z Ukrainą będzie trwałe jeżeli oparte będzie o prawdę.
2.Otwartą dyskusję w tej sprawie należy prowadzić przy każdej sprzyjającej okazji. W pierwszym rzędzie, należy rozmawiać ze Związkiem Ukraińców w Polsce. Jeżeli polscy Ukraińcy doskonale znający wyniki prac historyków pozostaną przy pochwalaniu, a nie potępianiu Ukraińskiej Powstańczej Armii, szanse na przełom na Ukrainie, nawet po przerwaniu przez Polskę polityki milczenia, będą mniejsze.
3.Próby naszego Związku porozumienia się z ZUwP, spotkały się z jego odmową. Będziemy zabiegać, aby któraś z instytucji polskich, wyższego szczebla zechciała się tego zadania podjąć. Jesteśmy zdania, że organizacja popierająca terroryzm, jak czyni to ZUwP, nie powinna być sponsorowana przez Polskę.
4.W wypadku wygrania konkursu MSZ 2008, wprowadzimy do witryny język ukraiński i angielski. Zwiększymy też ilość emitowanych materiałów i zorganizujemy skromną, kampanię reklamową.

www.wolgal.pl

Andrzej Żupański

<< wstecz
Liczba odwiedzin: 626640
projekt i idea : Aleksander Szycht & przyjaciele; wykonanie i obsługa inTARnet.pl; kontakt z redakcją: (kliknij tutaj)